Arie de Swart stopt als buurtbuschauffeur Wijhe-Raalte

Door Hans Zwijnenberg

Alle bestuursleden van de vereniging Buurtbus Wijhe-Raalte stonden bij station Wijhe om afscheid te nemen. Afscheid van Arie de Swart, de oudste buurtbuschauffeur van de vereniging en er vanaf het begin, 16 jaar geleden, bij. Dat kan je toch een mooi gebaar van waardering noemen. Arie de Swart was dan ook een fijne, sociale collega.

Graag was hij doorgegaan. Rijden was zijn lust en zijn leven. “Als ik achter het stuur zit, vergeet ik alle sores” vertelt hij. “Mensen zeggen weleens tegen mij dat ik zo’n rustige chauffeur ben. Dat kan ook best wel kloppen. Op de bus voel ik me helemaal in mijn element.” Dat ging het er bij de Deventer Brandweer wel anders aan toe. Dat was jakkeren met de sirenes aan om maar op tijd bij een brand te zijn. Want de geboren en getogen Deventenaar haalde in zijn jonge jaren het groot rijbewijs en heeft altijd op vrachtwagens en bussen gereden. 

Toen Arie stopte met werken had hij alleen zijn elektronica-hobby waar hij veel mensen overigens een plezier mee deed. Toch begon het te kriebelen. Arie woonde al in Olst toen hij een advertentie in de Huis aan Huis zag staan: vrijwilligers gezocht als chauffeur. En een man met zoveel ervaring konden ze goed gebruiken. “In die zestien jaar heb ik veel meegemaakt” zegt Arie. “Ooit heb ik twee schoolgaande knapen de bus uitgezet. Ze begonnen te klieren en aan elkaar te trekken. Gaat wel weer over dacht ik. Niet dus, ze gingen zelfs met elkaar op de vuist. Ik zet de bus aan de kant, ga voor ze staan en vraag of ik mee mocht doen. Verbouwereerd stopten ze ermee. Toen heb ik ze de bus uit geknikkerd. Nooit geen last meer van gehad.”

Arie moet stoppen. Hij is met 82 jaar al aardig op leeftijd en na een gezondheidscheck van de arts mag hij tot zijn spijt niet meer op de bus. Of hij zich niet gaat vervelen.? “Ik denk het niet” zegt hij. “Ik kan nog fietsen, heb een hondje om voor te zorgen en ik kan nog een beetje aan elektronica doen.”