Het jaarlijkse begonia-ritueel van het Willy Dobbeplantsoen

In de weldadige mist van de tijd, ergens tussen de IJsheiligen en de zomervakantie, ligt in Olst het Willy Dobbeplantsoen. Een plantsoen dat ooit ontstond uit politieke verwarring, stedelijke ambitie en een lichte neiging tot cultureel onbegrip. De discussie begon ooit bij de straten in de Stationswijk, waar men vrouwen wilde eren, onder wie zelfs Marga Klompé, die vermoedelijk zelf nooit had kunnen vermoeden dat haar naam ooit in een haakse bocht zou belanden.

Maar dat alles verbleekt bij het echte hart van de zaak: het plantsoen zelf. En vooral: de begonia.

Elk jaar, zodra de natuur zich voorzichtig weer in de richting van „misschien wel groen” beweegt, verzamelen enkele Heren van de herensociëteit Voorheen de Nutsneut zich als een soort tuinbouwkundige geheime dienst. In plechtige stilte worden de begonia’s uitgestald. Daarna volgt een ritueel dat alleen kan worden omschreven als een kruising tussen een militaire parade en een bloemschikkende koorddans.

De bloemen worden geplaatst in rijen van zes, dan acht, en als het misgaat weer zes. Niemand weet precies waarom. Niemand durft het te vragen.

Het plantsoen draagt de naam van Willy Dobbe, ooit een vriendelijk gezicht op de Nederlandse televisie en onlosmakelijk verbonden met de geest van Wim T. Schippers. Die weet waarschijnlijk ook niet meer precies hoe dit allemaal begonnen is, maar glimlacht er vermoedelijk tevreden om.

En zo groeit en bloeit het plantsoen elk jaar opnieuw, onder toezicht van de Heren, met grasmaaiers, schoffels en noeste arbeid. De begonia’s staan strak, alsof ze elk moment een staatsbezoek verwachten.

Nu nadert 2027, het jaar waarin het plantsoen dertig jaar bestaat. De Heren spreken al fluisterend over „groots”, „absurd” en „ongeëvenaard”. Men verwacht een viering waarin de begonia’s nog net iets rechter staan dan de realiteit toestaat.

Tot die tijd blijft alles bij het oude: planten en bloeien, en vooral niet begrijpen waarom het eigenlijk zo belangrijk is.