Necrologie Dinie Roessink - Van den Esschert (1943–2026)

Een mensenmens met een groot hart

Door Liesbeth van Binsbergen - Ziere

Dinie Roessink - Van den Esschert woonde haar hele leven in Olst. Ze was een vertrouwd gezicht in het dorp, een vrouw met een groot hart en een oprechte belangstelling voor anderen. Wie Dinie kende, kende haar als een echt mensenmens. Iemand op wie je kon rekenen, die altijd klaarstond voor een ander en die met haar vele taxiritten en warme persoonlijkheid veel mensen aan zich wist te binden.

Dinie groeide op in een gezin met een zus en drie broers. In november 1962 trouwde ze met Johan, de man die ze in Deventer had leren kennen. Johan werkte daar in de horeca en bracht tussen de middag soep naar de kantine van Ankersmit. Dinie werkte aan de overkant, bij deurwaarderskantoor Van Duyn in de Lindenstraat. Wanneer Johan de soepketels moest laden, was Dinie “toevallig” net bezig iets uit te kloppen. Johan besloot haar na werktijd op de fiets achterna te gaan en vroeg haar mee uit. Daarmee was de basis gelegd voor een levenslange liefde.

Samen kregen Johan en Dinie drie dochters: Rita, Janet en Ans. En er kwamen ook kleinkinderen, waar oma Dinie stapelgek mee was. Dochter Janet vertelt dat zij en haar zussen een fijne jeugd hadden, waarin veel mogelijk was, de deur stond altijd open voor wie langskwam, vriendjes en vriendinnetjes konden gerust blijven eten. Die gastvrijheid en warmte typeerden Dinie.

Een vertrouwd gezicht op de weg
Een bijzonder hoofdstuk in haar leven was het taxibedrijf dat Dinie jarenlang runde. Van 1988 tot 2008 was ze met haar taxi een vertrouwd gezicht op de wegen rond Olst. Ze was in die periode het enige taxibedrijf in het dorp dat ook ‘s avonds en ‘s nachts reed. Het taxivervoer was veel meer dan werk voor haar; het was haar lust en haar leven.

Met haar Mercedes bracht ze jongeren na een avondje stappen veilig naar huis. Dinie kende haar klanten en zij kenden haar. Ze noemden haar gewoon Dien, bij haar voornaam. Voor velen was ze veel meer dan een taxichauffeur. Ze was een luisterend oor, een vertrouwd gezicht en voor sommigen zelfs een tweede moeder.

Aan de ruimte in haar Mercedes werden nog weleens bijzondere eisen gesteld. Hoewel de auto vijf zitplaatsen had, kwam het geregeld voor dat er een groep van zeven mee wilde. Dan ging de kofferbak open en konden er nog twee bij. Veilig thuiskomen, daar ging het om.

De nachtelijke ritten leverden bijzondere verhalen op. Zo reed Dinie eens een ree aan, die op slag dood was. De jongeren die ze op dat moment vervoerde, wilden het dier wel meenemen. Er lagen echter al twee jongens in de kofferbak. De oplossing was even praktisch als opmerkelijk: de ree moest er dan maar naast. De jongeren werden thuisgebracht en een van hen nam de ree mee.

Maar het ging Dinie niet alleen om het vervoer. Ze had oog voor de mensen die ze thuisbracht. Wanneer iemand na een avondje uit niet meer zo stevig op de benen stond, hielp ze gewoon een handje. Schoenen uit, deken eroverheen en slapen maar. Zo zorgde ze ervoor dat iedereen veilig en netjes thuis kwam.

Altijd in beweging, altijd voor een ander
Ook buiten haar werk was Dinie actief en betrokken. Ze ging naar de gymnastiek in Olst en iedere woensdagavond ging ze naar Twello met vier andere dames om te zwemmen. Wie wilde meerijden, haalde ze op. Daarvoor maakte ze zonder bezwaar soms een flinke omweg. Het ging haar niet om de kilometers, maar om het plezier en het samenzijn.

Verder zette ze zich als vrijwilliger in voor de ouderenbond ANBO. Ze bracht mensen naar het ziekenhuis en hielp waar dat nodig was. Ook bij de bibliotheek op Averbergen was ze een vertrouwd gezicht. Iedere vrijdagmiddag was ze daar te vinden. Het was een plek waar mensen niet alleen kwamen voor een boek, maar ook voor een praatje. Mensen zochten haar op om even bij te praten en ze genoot zichtbaar van die contacten. Ze heeft er een mooie tijd gehad.

Positief, ook wanneer het moeilijk werd
In 2019 begon Dinie te sukkelen met haar gezondheid. Toch bleef ze, zoals ze haar hele leven was geweest, positief. Tijdens de coronaperiode verbleef ze enige tijd in het P.W. Janssen Ziekenhuis in Deventer. Het was een moeilijke tijd, waarin haar man, kinderen en kleinkinderen haar alleen door het glas konden zien. Het persoonlijke contact, dat voor Dinie zo belangrijk was, moest noodgedwongen op afstand blijven. Juist voor iemand die zo van mensen hield, was dat een zware periode.

Het laatste halfjaar van haar leven woonde Dinie op Averbergen. Met haar elektrische rolstoel zocht ze de plek bij de ingang van de apotheek op, waar veel mensen langskwamen. En waar mensen waren, was er voor Dinie altijd wel iemand om mee te praten. Zelfs toen haar wereld kleiner werd, bleef haar belangstelling voor anderen groot..

Een leven dat velen heeft geraakt
Op 2 oktober 2026 overleed Dinie Roessink - Van den Esschert. Met haar heengaan verliezen Johan, haar dochters Rita, Janet en Ans, haar kleinkinderen, familie en vrienden een geliefde vrouw, moeder en oma die veel voor hen heeft betekend.

Ook in Olst zal haar naam bij velen herinneringen oproepen. Aan de vrouw achter het stuur van haar Mercedes, aan de taxichauffeur die jongeren veilig thuisbracht, aan de vrijwilligster die altijd bereid was iemand te helpen en aan de vrouw die graag een praatje maakte en oprecht geïnteresseerd was in de ander.

Dinie heeft in haar leven veel mensen ontmoet en bij velen van hen een warm gevoel nagelaten. Ze was er voor anderen. Haar betrokkenheid, haar gastvrijheid en haar positieve levenshouding maakten haar bijzonder.

Dinie wordt gemist, maar haar verhalen blijven verteld worden. In de herinneringen aan haar gezin, in de anekdotes over de nachtelijke taxiritten en in de vele kleine momenten waarop ze voor iemand klaarstond.

Een mensenmens is niet zomaar vergeten. Dinie laat een spoor van warmte achter, dat nog lang voelbaar zal blijven.