Onoplosbaar?
Niet duur. Ik heb ook nog een reclameliedje van Omo meegezongen: “… door en door schoon, bij iedere temperatuur… niet duur.” Dat vermelden van de prijs schijnt een typisch Nederlands verschijnsel te zijn. Dat een bedrijf de beste kwaliteit levert interesseert ons kennelijk minder dan de prijs die we er uiteindelijk voor betalen. De verleidingen worden in alle toonaarden bezongen, soms zelf door de eigen prijs te noemen in één adem met die van de concurrent: bij hullie betaalt u meer dan bij ons, overstappen levert u in elk geval een besparing van vele euro’s…
Ik weet ook wel dat er een geduchte concurrentie is van de zogenaamde A-merken met de producten die zeggen hetzelfde te bieden voor een veel lagere prijs. Wanneer een bakker of een slager of een kruidenier moet besluiten om de zaak op te heffen, dan komt de leefbaarheid van een wijk/dorp/stad in het geding. Het valt om de dooie dood niet mee om als ‘eenmanszaak’ op te boksen tegen de macht van een grootwinkelbedrijf. Zo’n gevecht heeft alleen kans van slagen als de geachte klantenkring bereid is voor het kwalitatief hoogwaardige product van de plaatselijke middenstander een paar centen meer te betalen. Maar “ons bent zuunig…”, het ligt ons zo’n beetje op de lippen bestorven.
Een van de problemen die naar voren komen uit wat ik hiervoor schreef is dat er in Nederland een enorme angst heerst voor de dief van eigen portemonnee. Dat is een u-gaat-uzelf-toch-niet-tekortdoen levensgevaarlijke jongen die volkomen lak heeft aan de gunfactor. Het is natuurlijk begrijpelijk dat je een dubbeltje nog een keer omdraait als schraalhans keukenmeester is. Het is verdraaid moeilijk om elke maand weer te moeten kiezen tussen een boterham en een paar warme sokken of iets voor de verjaardag van je kind.
De Nederlandse vooringenomenheid met prijzen en kosten kan nog een ander nadeel hebben: we kunnen steeds moeilijker ‘nee’ zeggen tegen een aanbieding die ons wordt voorgehouden. Aandeelhouders zeggen al snel dat ze een financieel gunstig overnamebod van een concurrent niet kunnen weigeren. Ja, dat kan wel, maar als het ons in de portemonnee raakt, raken goede bedoelingen makkelijk op de achtergrond. De miljardairs van deze wereld gaan daar zelfs van uit: Groenland willen hebben en alvast met geld gaan zwaaien, want alles is te koop… De menselijke maat is zoek en delft het onderspit tegen het getalletje onderaan de streep. Zolang we altijd maar blijven gaan voor de voordeligste aanbieding lijkt dit een onoplosbaar probleem. Zucht!