Even niet
Het gevoel even niets te hoeven… niet in je achterhoofd een nog onafgemaakte taak te voelen kriebelen, of knagen zo u wilt. Even niet het gevoel hebben achtervolgd te worden door een had-ik-maar gevoel of door de spijt wellicht ergens een verkeerde afslag te hebben genomen. Dat ik beter eerst of laatst iets anders had kunnen doen. Dat gevoel van niks hoeven, kent u het al, of zou u het eigenlijk best graag eens willen voelen? Of komt u daar nooit aan toe want er wachten nog zoveel dingen, er zijn nog zoveel mensen die graag een stukje van uw aandacht zouden krijgen…
Mijn scheurkalender verraste mij in de afgelopen tijd met een spreuk die de aanleiding werd om aan deze column te beginnen: ‘aandacht is het mooiste geschenk dat je een mens kunt geven’. Ik werd er mij nog eens extra van bewust doordat ik in een supermarkt drie gangpaden lang een kind had horen roepen: “Mama, mama, mamaaaaa… kijk dan!” In het volgende gangpad kwam ik ze tegen. Toen ook werd mij onmiddellijk duidelijk hoe de vork aan de steel zat. Kindje zat in het winkelwagentje en moeder was bezig met haar telefoon. Duimen flitsten over het schermpje en de aandacht van moeder was overal behalve bij haar kind. Dat ‘mooiste geschenk van aandacht’ werd op dat moment zeker niet besteed aan datgene waarvan ze onder andere omstandigheden vast en zeker zou zeggen dat het haar het liefste was.
Een zelfde gebrek aan werkelijke aandacht zie ik in de afleveringen van Undercover Boss die ik wel eens in een verloren ogenblik bekijk op de televisie. Telkens weer komt een leidinggevende erachter dat op de werkvloer wordt ervaren dat er van hogerhand een flagrant gebrek aan aandacht is voor wat er op de werkvloer gebeurt. Vaak is het al genoeg dat er een keer gezegd wordt dat men iemand waardeert. Dan hoeft er nog niet eens een andere beloning bij gegeven te worden. Die werkelijke aandacht zorgt ervoor dat mensen een stapje meer willen doen. En zeker ook geldt het omgekeerde: als mensen een stapje meer voor mij doen ben ik ook meer geneigd om mijn waardering daarover uit te spreken. Zeker de mensen die zijn aangewezen op de diensten van de engelen die werken in de zorg kunnen daar van meepraten. Dat levert altijd zelfs wederzijdse dankbaarheid op voor het mooiste geschenk dat je een mens kunt geven: aandacht.