Hou je mond!
Ik ben vast niet de enige die ze ergens op zijn schouders heeft zitten… van die figuren die alleen bestaan in mijn eigen hoofd. Ze worden interne critici genoemd. Ze zijn getuige van alles wat ik doe. Als ze alleen maar zouden kijken was er nog niet zoveel aan de hand. De ellende is dat ze overal een mening over hebben. Zouden ze af en toe nog met instemming reageren dan zou ik er nog wel mee kunnen leven… denk ik.
“Weet je dat wel zo zeker? Moet dit niet anders? Dit is gedoemd om te mislukken…” Wat ik ook doe, er is altijd zo’n stemmetje dat zich op de achtergrond laat horen. Ik kan praten als Brugman, mijn argumenten leggen het steevast af tegen die van de interne criticus die alles, maar dan ook werkelijk alles zeker lijkt te weten. Dat zeker weten rust meer dan eens op drogredenen, maar dat doorzie ik maar zelden op het moment dat het over mij heen komt. Achteraf…, ja, achteraf weet ik meestal wel wat ik had moeten zeggen. Op het moment zelf voelt het als falen. Bij mij komt als een grijze deken over mij heen hangen de het-is-nooit-goed-genoeg die mij al mijn hele leven achterna zit.
In de afgelopen bijna veertien jaar dat ik nu deze columns schrijf is het u zonder twijfel opgevallen dat ik een duidelijke mening heb over hoe we samen deze wereld aangenamer kunnen laten zijn. Meer dan eens heb ik suggesties gedaan over hoe dat dan zou moeten. Er zijn lezers geweest die in mijn woorden teveel lazen van mijn aanstaande zaligverklaring: “Je schrijft dat nou wel, maar doe je het zelf ook?” Het was koren op de molen van de interne criticus: “Zie je nou wel? Je bakt er niks van!”
Mens zijn houdt in dat we niet perfect zijn, vlekjes maken ons mooier en interessanter. Waarom zou ik dan moeten luisteren naar die stemmetjes die mij vertellen dat het niet helemaal is zoals het zou moeten zijn? Ik neem mij voor een zekere invulling te geven aan de vastentijd, maar betekent dat dan ook dat het altijd moet lukken om dat vasten vol te houden? De zanger Daft Punk heeft succes (gehad) met het lied ‘I’m only human after all’: ik ben ook maar een mens die probeert er iets van te maken. Dat slaagt niet voor 100%, maar misschien kan ik minder streng zijn voor mijzelf en mijn interne criticus de mond snoeren: ‘Hou je mond, zo is het wel even genoeg!’ Zelfs wanneer ik er maar voor 50% in slaag mijn doelen te halen is dat winst.