Reaguurder of toch reageerder
Reageert hij echt op wat hij leest? Of is de onfrisse mening zijn standaard reactie. Op welk onderwerp dan ook. In de Stentor stond een column van mij. Dezelfde als enkele weken geleden in deze krant. Over het jatten van plantjes van het graf van mijn vrouw. Onder de column in de Stentor kun je online reageren. Sommigen schrijven meelevend, anderen over vergelijkbare ervaringen.
In de column vraag ik me onder andere af wat er in die persoon omging, toen hij op het graf de planten stond uit te graven. Daarop lees ik de volgende reactie online: “Wat er in deze persoon omging? Geen enkel respect voor de Nederlander die hier al eeuwen lang woont. Roven, pakken wat je pakken kan.” Ik heb de neiging om hierop weer te reageren. Maar dat zijn paarlen voor de zwijnen. Ik vrees dat deze man, ja man, dezelfde zin onder elk bericht op internet zet.
Ik lees de Stentor online. Het valt me op dat heel veel reacties onderaan artikelen aan de zure kant zijn. Op die site blijft gescheld gelukkig uit. Waarschijnlijk omdat je alleen met voor- en achternaam kunt reageren. Dat is anders bij veel sites en social media, waar jantje23 of klotezooi8 hun gal spuien. Veel Nederlanders, die zich inzetten voor de samenleving, krijgen via deze weg bagger over zich heen. En bedreigingen. Zou het helpen als anonieme reacties worden verboden? Dat je alleen met open vizier kunt communiceren?
Zoals ik op een mooie, zonnige dag meemaakte. Op een bankje, bij de vistrap op de Boskamp, zitten twee bewoners van Overkempe. Gezellig naast elkaar. Ik laat de hond uit. Die loopt los naast me. De bewoners en ik groeten elkaar. De hond reageert en wil aandacht ophalen bij de twee. Ik houd haar vast. Zij reageren daarop met: “Wij bijten niet hoor!” Ik moet lachen om deze verrassende wending. Daarop durf ik het volgende aan. Ik laat de hond los en zeg: “Zij bijt wel hoor.” Een dubbele schaterlach volgt. We hebben plezier. Het is de toon waarop iets gezegd wordt. Het is de non-verbale blik die daarbij hoort. Zo anders dan bij dat – anonieme – gescheld op social media.
Vrijheid van meningsuiting betekent ook dat je ruimte geeft om naar de ander te luisteren. Het mooist natuurlijk face to face. Dan zie en hoor je de nuances. Je ziet de bijbehorende gelaatsuitdrukking. Je kunt een vraag stellen ter verduidelijking.
Wat zou het mij en de reaguurder op mijn stukje opleveren als we elkaar live in een gesprek zouden ontmoeten? Zou ik hem daarna reageerder noemen? Ik hoop het.
P.S. De betreffende reactie is inmiddels door de redactie verwijderd.